Thursday, September 21, 2017

எங்கிருந்தாவது ஒரு புயல்

-- ருத்ரா இ பரமசிவன்

 


அது
வானத்திலிருந்து வந்து
விழுந்த‌
சுத்தமான ஒலித்துண்டுகள்
என்றார்கள்.
ஒலி என்றால்
அதை ஏற்படுத்திய‌
குரல் வளையின் தசைநார்கள்
யாருடையது
என்ற கேள்விகள் எழுந்தன.
கேள்விகள் கேட்டு
எச்சில் படுத்தாதீர்கள்
என்றார்கள்.
அது
மனித செவிகளுக்குள்
நுழைவதும்
மறுபடியும்
மனித நாக்குகளின்
உமிழ்நீர் தோய்ந்து
குரலாக வெளிவருவதும்
தீட்டோ தீட்டு என்றார்கள்.
அப்படியென்றால்
அது
எவ்வளவு புனிதம் வாய்ந்ததாய்
இருக்கவேண்டும்?
மனிதர்கள்
அதை "அறிவு"ப்புலன் கொண்டு
ஸ்பர்சிப்பதே
ஆபாசம் என்றார்கள்.
அதை "அஸ்பர்ஸ்யோகம்" என்று
ஒரு மாண்டூக ரிஷி
வறள வறள மந்திரம் சொன்னான்.
அது
அப்படியே
எங்கே எல்லாமோ போனது.
உள்ளூர்க்காரன்
அர்த்தம் தேடவே
பயந்தார்கள்.
வெளிதேசக்காரர்கள்
அந்த வெங்காயத்தோல்
உரித்தார்கள்.
இப்போது எல்லாம் புரிந்தது.
மனிதனுக்கு மனிதன்
யுத்தம் புரிந்தது...
இவன் சொன்னது அவனுக்கு
அதர்மம்.
அவன் சொன்னது இவனுக்கு
அதர்மம்.
ரத்தம் பீறிட்டு
வானத்தையே சிவக்க வைத்தது.
சோமாச்செடியை நசுக்கி நசுக்கி
கள் குடித்தது.
அதையே ஒருவனுக்கு
ஊற்றி ஊற்றிக் கொடுத்து
வெறி யேற்றி யுத்தம் செய்யச்சொல்லி
மந்திரங்கள் குவித்தது.
வஜ்ராயுதங்கள்
மக்களைக் கொத்து கொத்தாய்
தலை கொய்தது.
அடுத்தவன் அணைக்கட்டுகள்
பொறாமையால்
அடித்து நொறுக்கப்பட்டது.
வெள்ளம் மனித இனத்தை
பூண்டற்று போகச்செய்தது.
எல்லாம் "ஸ்லோகங்களின்"
இரைச்சல்களால்
திரை போடப்பட்டன.
இந்த குட்டு உடைந்ததை
தெரிந்து கொண்டவர்கள் மட்டுமே
கடவுளின் புத்திரர்கள்.
இதை அறிய முற்படும்
மற்றவர்கள் காதுகளில்
ஈயத்தைக்காய்ச்சி ஊற்றுங்கள்
என்றார்கள்.
மனித சரித்திரத்தின்
அருவருத்த முகங்களைக்
காட்டும்
அவை இன்னும்
மனிதம் எனும்
வெளிச்சத்தின் மீது
சடங்கு சம்பிராயதங்களின்
கல்லறைகளாய்
அழுத்திக்கொண்டிருக்கின்றன.
எங்கிருந்தாவது
ஒரு இர்மா புயல் வேண்டும்
இவற்றை அடித்து நொறுக்க!


படம் உதவி: சமூக வலைத்தள பகிர்வு

______________________________________________________
 

கவிஞர் ருத்ரா இ.பரமசிவன்
ruthraasivan@gmail.com
______________________________________________________

Saturday, September 16, 2017

பெயரில் என்ன இருக்கிறது?


-- தேமொழி 

பெயரில் என்ன இருக்கிறது?  ரோஜாவிற்கு என்ன பெயர் சூட்டினாலும் அது நறுமணம் வீசத்தான் போகிறது என்று ஷேக்ஸ்பியரின் ரோமியோ அண்ட ஜூலியட் பாடலுக்கான விளக்கமல்ல நாம் பார்க்கப்போவது.  'மெட்ராஸ் ஸ்டேட்' என்ற பெயரை 'தமிழ்நாடு' என மாற்றவேண்டும் என இந்தியப் பாராளுமன்றத்தில் குரல் கொடுத்த தமிழக முதல்வர் அறிஞர் அண்ணா எதிர்கொண்ட கேள்விகளையும் அதற்கு அவர் கொடுத்த விளக்கங்களையும் ஒரு மீள்பார்வை செய்யும் பொழுது நமக்கு இந்த வரிகள் நினைவில் நிழலாடும்.

தமிழுக்காகவும்  தமிழருக்காகவும்  தமிழர் குரல் கொடுப்பது ஜல்லிக்கட்டுக்காக நடைபெற்ற  இந்நாள் மெரீனா கடற்கரைப் போராட்டம் வரையிலும் தொடர்ந்து  நடந்து வருகிறது.  சென்ற நூற்றாண்டில் தமிழுக்காகக் குரல் கொடுத்ததுடன் உயிரும் கொடுத்தவர்களைக் கண்டது  தமிழகம்.  அவர்களில் ஒருவர் 'கண்டன் சங்கரலிங்கனார்'. விருதுநகரைச் சார்ந்தவரும், நாட்டுப்பற்று மிக்கவரானவருமான  சங்கரலிங்கனார் காங்கிரஸ் கட்சியின் தீவிர தொண்டராக விளங்கியவர்.  சென்னை மாகாணத்திற்குத் தமிழ்நாடு என்று பெயர் சூட்டுவதற்காகப் போராட்டம் நடத்தியது  சிலம்புச் செல்வர் ம. பொ. சிவஞானத்தின் 'தமிழரசுக் கழகம்'.  இதுவே  'தமிழ்நாடு' என்ற பெயர் மாற்றக் கோரிக்கையின் முதல் எழுச்சியொலி.   அந்நிகழ்ச்சி கொடுத்த தாக்கத்தில்  "சென்னை ராஜ்ஜியம் என்பதை மாற்றி ‘தமிழ்நாடு’ எனப் பெயரிடுதல் வேண்டும்" என்ற கோரிக்கையையும் அதனுடன் மேலும் 11 கோரிக்கைகளையும் முன் வைத்து 27.07.1956 ல் விருதுநகர் தேசபந்து திடலில் உண்ணாவிரதத்தைத் துவக்கினார் சங்கரலிங்கனார்.  இவர் கோரிக்கை குறித்து   சட்டமன்ற விவாதங்களில் பலமுறை  விவாதிக்கப்பட்டாலும் ஆக்கப்பூர்வமாக முடிவு எதுவும் மாநில அரசால் எடுக்கப்படவில்லை.   சங்கரலிங்கனார் முன்வைக்கும் கோரிக்கைகளில் பத்து கோரிக்கைகள் மத்திய அரசின் அதிகாரத்தில் வருகிறது என்று முதலமைச்சர் காமராஜர் குறிப்பிட்டார். 

முதன்முதலில் தேர்தலில் வெற்றி பெற்று சட்ட மன்ற உறுப்பினராகப் பதவி ஏற்றிருந்த திராவிட முன்னேற்றக்கழகத் தலைவர் அண்ணாதுரை, காங்கிரசின்  பாராமுக  நடவடிக்கையால் நம்பிக்கை  இழந்திருந்த  சங்கரலிங்கனாரைச்  சந்தித்தார். அப்பொழுது  அவர் தனது கோரிக்கைகளைக் குறிப்பாக தமிழ்நாடு என்ற பெயர்மாற்றக் கோரிக்கையை அண்ணாவாவது நிறைவேற்ற வேண்டும் என்ற தனது விருப்பத்தை அண்ணாதுரையிடம் வைத்தார்.  தலைவர்கள் பலர் சங்கரலிங்கனாரது உண்ணாவிரதத்தைக் கைவிடுமாறு வற்புறுத்தியும் கொள்கைப்பிடிப்பின் காரணமாக  மறுத்துவிட்டார் சங்கரலிங்கனார்.  உடல் நலிவுற்ற அவர் தனது இறுதிச் சடங்குகளை செய்யும் உரிமையை பொதுவுடமைக் கட்சித் தோழர்களுக்கு அளித்துவிட்டு, 76  நாட்கள் தொடர்  உண்ணாவிரதத்தின் விளைவாக உடல்நலிவுற்று   13.10.1956 அன்று உயிர் துறந்தார். அவர் மறைந்த 42 நாட்கள் கழித்து 24.11.1956 அன்று மாநில சட்டமன்றத்தில் சென்னை மாகாணம் என்பதை மாற்றி ‘தமிழ்நாடு’ எனப் பெயரிட வேண்டும் என்ற தீர்மானம் வைக்கப்பட்டது.  'மெட்ராஸ்' என்பதே வழக்கத்தில் அனைவரும் பரவலாக அறிந்துள்ள பெயர், இது போன்ற பெயர் மாற்றம் குறித்து நாட்டின் பாராளுமன்றத்தில் விவாதிக்க வேண்டும் என அரசு சார்பில் கூறினார் அன்றைய தொழில்துறை அமைச்சர் திரு. ஆர்.வெங்கடராமன். அதைத் தொடர்ந்து மாநில அரசு பெயர் மாற்றத்  தீர்மானத்தைத்  தள்ளுபடி செய்தது.

சிலம்புச் செல்வர் ம. பொ. சிவஞானம் தலைமையில் 25.12.1960 அன்று கோகலே மண்டபத்தில் தமிழ்நாடு பெயர் மாற்றச் சிறப்பு மாநாடு நடைபெற்று தமிழகத் தலைவர்களின் ஆதரவைப் பெற்றது. மாணவர்களும் ஆர்வலர்களும் போராட்டத்தில் ஈடுபட்டு சிறை சென்று வந்தனர்.  1961 ஆம் ஆண்டு பிப்ரவரி மாதத்தில் நிதியமைச்சர் சி. சுப்பிரமணியம், "போராட்டத்தைக் கைவிடுங்கள். இந்தப் பெயர் மாற்ற விஷயம் பற்றி சென்னை சர்க்காரின் நிலையை  24-ஆந் தேதிக்குப் பிறகு சட்டசபையில் விளக்குகிறேன். அந்த முடிவு உங்களுக்குத் திருப்தி அளிக்கும் வகையில் இருக்கலாம். அதோடு, பிரிட்டிஷ் ராணியார் சென்னைக்கு வருகை தரும் சமயத்தில் இங்குப் போராட்டங்கள் நடப்பது நம் பண்புக்கு அழகல்ல. போராட்டத்தை அடியோடு கைவிடாவிட்டாலும், ராணியார் விஜயம் செய்யும் தினங்களிலாவது அதை நிறுத்தி வைக்கவும்" என்று தமிழரசுக் கழகத்தின் தலைவர்  திரு. ம. பொ. சி. யிடம் கேட்டுக் கொண்டார்.  அவரும் வேண்டுகோளை ஏற்றுக் கொண்டு ஒத்துழைத்தார்.

"சென்னை ராஜ்யத்துக்கு தமிழ்நாடு என்று பெயரிட வேண்டும்" என்று திரு. சின்னத்துரை 24.2.1961 அன்று கொண்டுவந்த தீர்மானத்தின் மீது சட்டசபையில் நடந்த விவாதத்திற்குப் பதில் அளித்தார் நிதியமைச்சர் சி. சுப்பிரமணியம், "இனி தமிழில் குறிப்பிடும் போதெல்லாம் 'சென்னை ராஜ்ஜியம்' 'தமிழ்நாடு' என்றே அழைக்கப்படும். ராஜ்ஜியத்திற்குள் நடைபெறும் அரசாங்கக் கடிதப் போக்குவரத்துகள் அனைத்திலும் இனி 'தமிழ்நாடு' என்ற பெயரே குறிக்கப்படும்.  ஆனால் ராஜ்யத்திற்கு வெளியே எழுதும்பொழுது ஆங்கிலத்தில் 'மெட்ராஸ் ஸ்டேட்' என்றே குறிப்பிடுவோம். அரசியல் சட்டத்தில் ஆங்கிலத்தில், 'மதராஸ் ஸ்டேட்' என்ற பெயர்தான் பொறிக்கப்பட்டிருக்கிறது.  அதை மாற்ற அரசியல் சட்டத்தையே மாற்ற வேண்டும். அதை இப்போது மாற்ற வேண்டிய அவசியமில்லை" என்று  மாநில அரசின் முடிவை அறிவித்தார். இதனைச் செயலாக்கும் விதமாக மறுநாளே நிதிநிலை அறிக்கையை வெளியிடும்பொழுது சென்னை ராஜ்ஜியம் எனக் குறிப்பிடாது, "தமிழ்நாட்டின் நிதிநிலை அறிக்கை" என வெளியிட்டார்.  தமிழக மக்களும் தற்காலிகமாக சமாதானமடைந்தனர். 

மறு ஆண்டு (26.02.1962) நடந்த தேர்தலில் அண்ணாதுரை தனது காஞ்சீபுரம் தொகுதியிலேயே தோல்வியைத் தழுவினார். சட்டமன்றத்திற்குத் தெரிவாகாமல் விட்டாலும்  பாராளுமன்ற மேலவை உறுப்பினராகும் வாய்ப்பைப் பெற்றார். பாராளுமன்றத்தில் இந்திய சட்டவரைப்படி இனி 'மெட்ராஸ் ஸ்டேட்' என அழைக்காமல் 'தமிழ்நாடு' என்ற பெயர் மாற்றம் செய்ய வேண்டும்  என்று 1963 ஆம் ஆண்டு மே மாதம் பாராளுமன்றத்தில் கொண்டுவரப்பட்ட விவாதம் தொடர்பாக  அவர் ஆற்றிய உரை வரலாற்றுப் புகழ் வாய்ந்த ஓர் உரை.  அதில் தனது தமிழ்ப்பற்றையும், அறிவுக் கூர்மையையும், வாதத்திறமையையும் முற்றிலும் வெளிப்படுத்தும் விதமாக அவர் ஆங்கிலத்தில் வைத்தக் கருத்துகள் வியக்க வைப்பது. ஒரு வழக்கறிஞரின் வாதத் திறமையை ஒத்திருந்தது அந்த உரை. 

இம்மாற்றம் சென்னை மாகாணத்தில் வாழும் தெலுங்கு, மலையாளம், கன்னட மக்களின் விருப்பத்திற்கு மாறானது என்பது பாராளுமன்ற விவாதத்தில் குறிப்பிடப்படும் கருத்தாக இருந்தது. இது பொருளற்றது, மாநில அளவில் தமிழில் தகவல் பரிமாற்றம் செய்பவற்றில் தமிழ்நாடு என்று 24.2.1961 அறிவிக்கப்பட்டு, தொடர்ந்து நிதியறிக்கையும் தமிழ்நாட்டின் நிதிநிலையறிக்கை என்றே வெளியிடப்பட்டாகிவிட்டது.

பரிபாடல், பதிற்றுப்பத்து, சிலப்பதிகாரம், மணிமேகலை போன்ற இரண்டாயிரம் ஆண்டு காலத்திய பழந்தமிழ் இலக்கியங்களிலேயே தமிழர் வாழும் பகுதி  தமிழர்களின் நாடு என்றுதான்  குறிப்பிடப்படுகிறது. மாநிலத்தின் தலைநகர்  பெயரிலேயே மாநிலத்தின் பெயர் அமைய வேண்டும் என்றால் இப்பொழுது அகமதாபாத் குஜராத்தின் தலைநகராகவும், சண்டிகார் பஞ்சாபின் தலைநகராகவும் இருக்கிறது என்பதைக் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும்.  தலைநகர் பெயரில் மாநிலம் இருக்க வேண்டும் என்றால் கேரளா மாநிலம் திருவனந்தபுரம் எனவும், ஆந்திரா என்பது  ஹைதராபாத் எனவும், பஞ்சாப் என்பது சண்டிகார் எனவும், குஜராத் மாநிலத்தை  அகமதாபாத் மாற்றம் செய்யத் தேவை ஏற்படும் என்றும் சுட்டிக்காட்டினார்.  அவரது   பாராளுமன்ற உரையின் மிக முக்கியமான கருத்தைக் கவரும் வாதம் பின்வருவது. 

எம்.என். லிங்கம் என்ற உறுப்பினர் (இவர் காங்கிரஸ் கட்சியின் கோயம்புத்தூர் மக்களவைத் தொகுதி உறுப்பினர்), "தமிழ்நாடு எனப் பெயர் மாற்றினால் நீங்கள் என்ன லாபம் அடைந்துவிடப்போகிறீர்கள்?" என்று கேட்டார். “எனக்கு என்ன லாபம் என்றா கேட்கிறீர்கள்? பாராளுமன்றத்திற்கு லோக்சபா என்றும், மக்களவைக்கு ராஜ்யசபா என்றும், குடியரசுத் தலைவருக்கு  ராஷ்ட்ரபதி என்றும் பெயர் மாற்றம் செய்திருக்கிறீர்களே. இதனால் நீங்கள் கண்ட லாபம் என்ன? அதனால் மெட்ராஸ் ஸ்டேட் என்பதை தமிழ்நாடு என்ற மாற்றுவதால் உங்களுக்கு என்ன இழப்பு? பெயர் மாற்றம் என்னும் இந்தச் சிறு தொல்லையை, தங்களது தொன்மையான நிலத்தின் பெயர் மீட்கப்படுவதில் கோடிக்கணக்கான தமிழர் பெறப்போகும்  மனமகிழ்ச்சி ஈடுகட்டாதா” என்ற எதிர்க்கேள்வி எழுப்பினார் அண்ணாதுரை. 

இந்தியை ஆட்சிமொழியாகத் திணிக்கப் பலமுறை முயன்று தோல்வியுற்ற மத்திய அரசு 1965 குடியரசு தினம் முதல் இந்தி ஆட்சி மொழியாகும் என அறிவித்தது.  வெகுண்டெழுந்தனர் தமிழக மக்கள். மாநில அரசு முன்னெச்சரிக்கை நடவடிக்கையாகப் பல திமுக தலைவர்களை சிறையில் அடைத்தது. ஆனால் மாணவர்கள் (அன்றும்) போராட்டத்தை முன்னெடுத்துச் சென்றார்கள்.  இந்தித்திணிப்பை எதிர்த்துப் போராடிய அன்றைய மாணவர் எழுச்சி மக்களின் மனப்பான்மையில் தாம் தமிழர் என்ற எண்ணத்தை நன்கு வேரூன்றச்  செய்தது.  இன்றைய  ஜல்லிக்கட்டு எழுச்சி போன்றே, அன்றும் மதுரையில் துவங்கிய எழுச்சி, மாணவர்கள்  காங்கிரசாரால் தாக்கப்பட்ட பின்னர் சூறாவளியாய் சுழன்றடித்து தமிழக மாணவர்களை வீறுகொண்டு எழச் செய்தது. சிதம்பரம் அண்ணாமலைப்பல்கலைக்கழகத்தின் மாணவர் இராசேந்திரன்  போராட்டத்தில் உயிரிழக்க, தொடர்ந்து வேகம் பெற்று பல தீக்குளிப்புகள், உயிரிழப்புகள், போராட்டங்கள், கைதுகள், சிறையடைப்புகள் என 18 நாட்கள் உள்நாட்டுப் போர் போன்ற ஒரு  கொதிநிலையை எட்டி  வெடித்துச் சிதறியது. பின்னர் குடியரசுத் தலைவர் இராதாகிருஷ்ணன், இந்தி பேசாத மக்கள் விரும்பும் வரை ஆங்கிலம் இணைப்பு மொழியாக நீடிக்கும் என்று முன்னர் பிரதமர் நேரு கொடுத்த வாக்குறுதியை மீண்டும் உறுதிப்படுத்திய பின்னரே போராட்டம் ஓய்ந்தது.   காமராஜர் திட்டம் என்பதை முன்மொழிந்து கட்சிப்பணியில் கவனம் செலுத்தி வந்தார் காமராஜர்.  அவருக்குப் பின் தலைமையேற்றவர்கள் தாக்குப்பிடிக்கமுடியாமல் திணறி, மாணவர் மீது ஏவிவிட்ட அடக்குமுறை தொடர்ந்து வந்த மாநிலத் தேர்தலில் காங்கிரஸ் ஆட்சிக்குச் சாவுமணி அடித்து சமாதியும் எழுப்பியது.

தமிழக வரலாற்றின் திருப்புமுனையான 1967 ஆம் ஆண்டின்  பொதுத் தேர்தலில் 133 தொகுதிகளில் அறுதிப்பெரும்பான்மை பெற்று,  உதயசூரியனாய் உதித்தெழுந்த திராவிட முன்னேற்றக் கழகம் தமிழக ஆட்சியைக் கைப்பற்றியது. தமிழக முதல்வராகப் பொறுப்பேற்ற அறிஞர் அண்ணா, அந்த சித்திரைத் திருநாளான 14.04.1967 அன்று  “தமிழக அரசு தலைமைச் செயலகம்”  என்ற பெயர்ப்பலகையை  சென்னைக் கோட்டையின்  முகப்பில்  திறந்து வைத்தார்.  தொடர்ந்து, 18.07.1967 அன்று 'சென்னை மாநிலம் தமிழ்நாடு ஆகும்' என்ற அரசியல் தீர்மானத்தை தமிழக சட்டமன்றத்தில்  முன்மொழிந்தார் அறிஞர் அண்ணா.  ‘இந்திய அரசியல் அமைப்புச் சட்டத்தில் இந்த மாநிலத்தின் பெயரைத் தமிழ்நாடு என்ற மாற்றியமைக்க வேண்டும் என்று இந்தியப் பேரரசை உறுதியாக கேட்டுக் கொள்வதுடன் அரசியல் சட்டத்தில் தேவையான திருத்தங்களைச் செய்ய நடவடிக்கை மேற்கொள்ள வேண்டும் என்றும் இந்த அவை பரிந்துரை செய்கிறது" என்ற தீர்மானம் நிறைவேற்றப்பட்டது.

சட்டமன்றத் தலைவர் சி.பா.ஆதித்தனாரின் ஒப்புதலை  அண்ணா  பெற்ற பின்னர் அனைத்துக் கட்சி உறுப்பினர்களும் அண்ணாவின் குரலைத் தொடர்ந்து “தமிழ்நாடு வாழ்க! தமிழ்நாடு வாழ்க! தமிழ்நாடு வாழ்க!” என மும்முறை முழங்கினர். “இத்தீர்மானம் ஒப்புக்கொள்ளப்பட்டிருப்பது தமிழர்க்கு – தமிழர் வரலாற்றுக்கு – தமிழ்நாட்டுக்குக் கிடைத்த பெரும் வெற்றியாகும். தமிழ்நாடு பெயர் மாற்றத்துக்காக உயிர் நீத்த தியாகி சங்கரலிங்கனாருக்கு நினைவுச் சின்னம் எழுப்புவது போல் அவர் எண்ணம் ஈடேறிவிட்டது” என அறிவித்தார் முதல்வர் அண்ணாதுரை. பாராளுமன்றத்தில் சென்னை மாநிலத்திற்கு தமிழ்நாடு என்று பெயர் மாற்றுவதற்கான மசோதா பின்னர்  (23.11.1968 அன்று) நிறைவேற்றப்பட்டது.

பெயர் மாற்றும் விழா 01.12.1968 அன்று ‘கலைவாணர் அரங்கில்’ கொண்டாட ஏற்பாடு செய்யப்பட்டது. சென்னை மாகாணத்துக்கு தமிழ்நாடு எனப் பெயர் மாற்றம் செய்து உத்தரவிட்டு அது விழாவாக கொண்டாடப் பட்ட அன்று உடல்நலக் குறைவால் வாந்தியும் மயக்கமுமாகச் சோர்ந்திருந்தார் அண்ணா. மருத்துவர்கள் அந்த விழாவுக்குச் செல்ல வேண்டாம் என எச்சரிக்க, கோபத்துடன், "என் தாய்நாட்டுக்கு பெயர் சூட்டும் இந்த நாளில் போகாமல் உயிருடன் இருப்பதைக் காட்டிலும் இறப்பதே மேல்!" என்றார். கலைவாணர் அரங்கில் விழா மிகச் சிறப்பாகக் கொண்டாடப்பட்டது. அன்று  தமிழ்நாடெங்கும்  தமிழ்நாடு பெயர் மாற்ற விழா கொண்டாடப்பட்டது. 

அந்த நாள்  தாம்  தமிழரென்றும்,  தாம் வாழும் நாடு தமிழ்நாடு என்றும் பெருமிதத்துடன் தமிழர் உலகத்திற்கு அறிவித்த நாளாக வரலாற்றில் இடம் பெற்றது.


தகவல் கொடுத்து உதவிய கட்டுரைகள்:
1. அறிஞர் அண்ணாதுரையின் பாராளுமன்ற உரை. உதவி: திராவிட பேரவை
2. தினத்தந்தி-வரலாற்றுச் சுவடுகள், தினத்தந்தி, இரண்டாம் பதிப்பு, 2010
3. ஆனந்தவிகடன்-காலப்பெட்டகம்: 1926 முதல் 2000  வரை... , விகடன் பிரசுரம் - 574, மூன்றாம் பதிப்பு, 2011
4. அறிஞர் அண்ணாதுரை பிறந்தநாள் சிறப்பு பகிர்வு, விகடன், 16/09/2015
5. தியாகி சங்கரலிங்கனார், பி.தயாளன், 2013.


நன்றி: FeTNA 2017

படம் உதவி: தி.மு.க. தளம்

______________________________________________________________________
தேமொழி
themozhi@yahoo.com
______________________________________________________________________

Thursday, September 14, 2017

அடையாற்றின் குறுக்கே உள்ள சென்னை சைதாப்பேட்டை மறைமலையடிகள் பாலம்

-- நூ.த.லோக சுந்தரம் 

 
சென்னை சைதாப்பேட்டை (முன்னர் இது சயீதுகான் பேட்டை என அறியப்பட்டது என்பது விக்கிப்பீடியா மூலம்  தெரிகிறது) பகுதியில் அடையாற்றின் குறுக்கே எழுப்பப்பட்ட பாலம் 1726 ல் கட்டப்பட்டது. இது சென்னையின் மிகப் பழமையான, நீளமானபாலம் ஆகும்.  இதனைச் சிலரே அறிந்திருப்பார்கள் எனலாம். இப்பாலத்தின் பழைய  ஓவியங்கள் சிலவற்றை இணையத்தில் கண்டேன். பலரும் அறிந்திரார் எனும் கருத்தில் இங்கு வைத்துள்ளேன்.   அவற்றுடன் கல்வெட்டுச் சான்றுகளுடன் முறையான  ஆவணங்களிலிருந்து பெறப்பட்ட பதிவுகளும்  வைக்கப்படுகின்றது. 
   
சென்னை சைதாப்பேட்டையில் அடையாறு ஆற்றின்மேல்,  நீளமான, வழக்கம்  போல்  நீரோட்டத்திற்கு 90 பாகையில் குறுக்காகவும்  வடக்கு தெற்காகவும்  கட்டப்பட்ட பாலம் ​​​"மார்மலாங்கு ​பாலம்"  ​என வழங்கப்பட்டது.  ​​ பொது ஆண்டு 1726  (உரோம எண்ணில்: MDCCXXVI )​ ஆண்டு எனக்குறிக்கப்பட்ட கல்வெட்டு​ சான்றும் உள்ளது.  பழமையான இப்பாலம் புதுப்பிக்கப்பட்டு இன்று 47 ஆண்டுகளுக்குமேல் ஆகின்றது.

தொல்லியல் துறையினர் வழி,  சென்னை மாநகரக் கல்வெட்டு ஆவண எண் 208/1967 என்கின்ற நூலக​தட்டுகளில் வைத்துள்ள,  ​"​சென்னை" மாநகர கல்வெட்டுகள்"​ எனும் தலைப்புடன் முனைவர் இரா​.​ நாகசாமி பதிப்பாசிரியராக​, ​ தமிழ்நாடு தொல்லியல் துறை வெளியீடாக 2009 இல் வழிவந்த நூலில் கீழ்க்காணும் தகவல் கொடுக்கப்பட்டுள்ளது

​மாவட்டம்:        சென்னை              
வட்டம்:        தென்சென்னை ​
​ஊர்:        சைதாப்பேட்டை  ​ 
கல்வெட்டு:     4 *  
பதிப்பு:    274 Antiques From Santhome & மயிலாப்பூர் பகுதி- II, பக்கம் 119
மொழி:        பாரசீகம்
வரலாற்று ஆண்டு:    கிபி 1726
இடம்:        சைதாப்பேட்டை பாலத்தின்  கிழக்குப்பக்க சுவரில் பதிக்கப்பட்ட கல்லில் உள்ளது

 
The Marmalong Bridge - William Hodges (1744–1797)
Yale Center for British Art
http://collections.britishart.yale.edu/vufind/Record/1666698
__________________________________________


The Armenian Bridge, near St.Thomas's Mount, Madras - 1798
Copyright : The British Library Board
http://www.rarebooksocietyofindia.org/postDetail.php?id=196174216674_10152469706471675

Plate 10 from the second set of Thomas and William Daniell's 'Oriental Scenery'. The old bridge on the Adyar River was originally built in 1726 by an Armenian, as recorded by a Latin inscription on it, and has been replaced by the Marmalong Bridge. The Little Mount in the distance is connected with the story of the martyrdom of the Apostle St Thomas who went to India after the Crucifixion and lived there periodically. It is crowned by a Portuguese church built in 1612.
__________________________________________

 
 Marmalong Bridge, Madras - Justinian Gantz (1802–1862)
http://www.artnet.com/artists/justinian-gantz/marmalong-bridge-madras-ct6JFpsGl6lmoaDsNzbZqw2
__________________________________________



 Marmalong Bridge  before the new one was constructed (1966) by Sridhar Venkataraman
__________________________________________
 

 Maraimalai Adigal Bridge (Photo by R Muthusamy) 

 __________________________________________




ஆர்மீனிய நாட்டைச் சேர்ந்த வணிகர்  "கோச பீடற்சு உசுகன்" (Coja Petrus Uscan)  என்பவர் மக்களின் நன்மைக்காக இப்பாலத்தைக்காட்டியுள்ளதாய் இந்தக்  கல்வெட்டு குறிக்கின்றது.

 மார்மலாங்கு பாலம்  அடிக்கல்  அரபி+இலத்தீன் மொழிகளில்

                                     1      HUNC PONTUM
                                     2      EDIFIKARI JUSSIT
                                     3      PRO BONO PUBLICO
                                     4     COJA PETRUS USCAN
                                     5      NATIONE ARMEN
                                     6      ANNO SALVTIS
                                     7      MDCCXXVI
​                                   ________________________


Plaque Commemorating the  construction of Marmalong Bridge by Coja Petrus Uscan
(multinlingual inscriptions in Persian, Latin and Armenian)




இப்பாலத்தின் போக்குவரத்துக்கான சேவைத் தகுதி குறைந்து வந்தபோது,  பொது ஆண்டு 1960 களில்  மிகவும் புதிதாக  ​"மறைமலை அடிகள் பாலம்" என​ பெயருடன் மாபெரும் பாலமொன்று  ​"அண்ணாசாலை" என்ற பெயருடைய  (முன்னர் ஆங்கிலேயர்களால் கோட்டைக்கும்​ ​ பரங்கி​** (பிரங்கிமலை)  மலைக்கும்​ ​ இடையே  ​அமைக்கப்பட்ட) மவுண்டு சாலையில் கட்டப்பட்டு, தற்கால மாநகராட்சி வாகன  பயணத்திற்கு 47 ஆண்டுகளாகப் பயனில் உள்ளது.


* மற்ற மூன்று முறையே  சிவன் (காரணீசுவரர்), திருமால் (சீனுவாசப்பெருமாள்), விநாயகர் (சித்தி விநாயகர்) கோயில்களில் காணப்பட்டு படி எடுக்கப்படவை ​
** பிரங்கி என்றால் வெளிநாட்டினர் எனப்பொருள் இந்தியில் (பறங்கியர் எனவும் தமிழில் வழங்கும்). சில விஷமிகள் பிருங்கி முனி எனும் புராணங்களில் காணும் கற்பனை பெயர்களுடனும் தொடர்பு காட்ட முயன்றுள்ளனர்.

படங்கள்:  கூகுள் தேடலில் கிடைத்தவை



________________________________________________________ 










நூ த லோ சு (நூ.த.லோக சுந்தரம்)
மயிலை
selvindls61@gmail.com
________________________________________________________  

காஞ்சியில் பல்லவர்கால பாணியில் அமைந்த கற்றளிகள்

-- நூ.த.லோக சுந்தரம்


என்னுடைய 77 வது பிறந்த நாள் வழிப்பாட்டில் இம்முறை காஞ்சியில் உள்ள கோயில்களைக் கொண்டேன் (13.08.17). அன்று  எடுத்த படங்களின் வரிசையில் "சொக்கீசுவரர்"  கோயிலும் உள்ளது. இருப்பிட வரைபடங்கள் வைத்துள்ளேன் காண்க.

இக்கோயிலுக்கு  நான் சென்ற போது  வழிபாடு நேரம் கடந்துவிட்டபடியால்,  வழியை மூடிவிட்டு காக்கி உடையணிந்த கோயில்  காவற்காரர்  எங்களை  உள்ளே விடவில்லை (வேறுசிலர் சென்றுதான் வந்தார்கள்; அவர்கள் காமாட்சியம்மன்  கோயில் நிருவாகத்துடன் தொடர்புடையவர் போலும்!!!).

ஏறக்குறைய 8 அடி ஆழப்  பள்ளத்தில் பல்லவர் கால கற்றளி பாணி ஒக்கச்  சிறிய  கோயில் கூகுளில் வரைபட தொகுப்பில் இருப்பிடத் தகவலில் உள்ளது. ஆனால் படம்  இதுவரை யாரும்  போடவில்லை நான்  குறுநிலை உதவியாளன் எனும் நிலையில் முயலுவேன். தினமும் ஆயிரக்கணக்கில் காமாட்சி அம்மனை வழிபடுவோர் சிலராவது இது என்ன ஓர் கோயில் என  இதனைப்பார்க்க முயலக்கூடும். உள்ளே செல்லாததால் ஒரு படம் தான் உள்ளது.

சொக்கீசுவரர் கோயில்

மாடத்துச் சிற்பங்களில் ஆடை புனைந்துள்ளதால் வழிபாட்டில் உள்ளதாகத் தெரிகின்றது. காமாட்சி அம்மன் கோயிலின்  வெளிச்சுற்று தெருவில் அக்கினி மூலையில் சரியாக கிழக்குப்பார்த்த முகமாக உள்ளது.   காமாட்சி அம்மன் கோயிலே கிழக்கும் பார்க்காது மேற்கும் பார்க்காது ஈசான மூலை (மகத தேசம், புத்தரின் நாடு பார்க்கின்றது). ஏனெனில், அது ஒருகாலத்தில் புத்த பள்ளியாக  இருந்தது (பார்க்க: "பௌத்தமும் தமிழும்",  மயிலை சீனி வேங்கடசாமி). 

மேலும், இந்த காமாட்சி அம்மன் கோயிலுள் ஓர் தூணில் உள்ளதைக் காட்டி இதுதான் ஆழ்வார்கள் பாடிய திவ்யதேசம் என்கின்றனர். அதுபோல,  உலகளந்த பெருமாள் கோயிலில் மூன்று திருமாலின் திவ்வியதேசங்கள் இருக்கின்றதாகக் குறுங்கோயில்களும் காட்டியுள்ளனர்.  ஏகாம்பரேசுவரர் கோயிலிலும் ஓர் மூலையில் மேடையில் ஓர் படிமம் வைத்து அதையும்  திவ்யதேசம் என்கிறார்கள். காமாட்சி அம்மன் கோயிலின் மேற்குப்புறமாகச் சென்றால் (சிறு வழி),  குமரக்கோட்டம் அடைந்து விடலாம்.  அங்கு முருகன் கோயிலில் காஞ்சி கச்சியப்ப சிவாச்சாரியார் இயற்றிய கந்தபுராணம் அரங்கேறிய மண்டபம் உள்ளது.




காஞ்சியில் பல்லவர்கால பாணி கற்றளிகள்  பற்பலவற்றினை யாரும் பார்ப்பதில்லை. காஞ்சி கைலாச நாதர் கோயில், வைகுந்த பெருமாள் கோயில் ஆகியவற்றையாவது பலரும் பல்லவர்கால பாணியுடைய அரிய கோயில்கள்  என அறிந்து பார்க்கவாவது வருகின்றனர்.  ஆனால்,  கோடானுகோடி மக்களில் ஏறக்குறைய பல்லவர்கால பாணியில், அதே காஞ்சியில் உள்ள கீழ்க்கண்ட கோயில்களை  99.99% அறியார்.  அந்த ஊரில் தொடர்ந்து பல்லாண்டுகள் வாழ்பவரும் கூட இவற்றின் அருமை அறியார்.   அவ்வழி சில கற்றளிகள் பற்றி இங்கு  வைத்தல் தகும் எனும் நிலையில், இவற்றைக்  காண்க. 


Siva Shrines In India and Beyond Part-2, Rao Bahadur Pammal Sambandha Mudaliar, 1946  என்ற நூலில் காணப்படும்  மேலும் சில தகவல்கள் கீழே:
1. மாதங்கேசுவரர் கோயில் :-
காஞ்சீபுரம் கஸ்பாவுக்கு வெளியில் உள்ளது, வைகுண்டப் பெருமாள் கோயிலுக்குத் தென்மேற்கில், மருத்துவ மனைக்குப்  போகும் வழியில் உள்ளது; கர்ப்பக்கிரகம் மகாபலிபுரம் கோயிலைப் போன்றது. நந்திவர்மன் எனும் பல்லவ அரசனால் சற்றேறக்குறைய எட்டாம் நூற்றாண்டில் கட்டப் பட்டதாம். இக்கோயிலும் முக்தீசுவரர் கோயிலும் ஒரேமாதிரியாக இருக்கின்றன. இங்கு மணற் கல்லாலாய சிற்பங்கள் இருக்கின்றன. கைலாசநாதர் கோயிலுக்கு முற்பட்டதென்பர். சிறிய கோயில்; மேற்குபார்த்தது. மாதங்க முனிவர் பூசித்த படியால் மாதங்கேசுவரர் எனப்பெயர் பெற்றதாம் ; இங்கு தேவி சந்நிதியில்லை.

மாதங்கேசுவரர் கோயில்


2. ஐராவதேசுவரர் கோயில் :-
ராஜ வீதிக்குக் கிழக்கில் கச்சேசுவரர் கோயிலுக்குச் சமீபத்தில் வடக்கில் உள்ளது. ஒரு தந்தத்தை இழக்க ஐராவதம் பரமசிவத்தைப் பூசித்து அத்தந்தம் பெற்ற ஸ்தலம். பல்லவ கட்டிடம் , எட்டாம் ஆண்டின் கடைசியில் கட்டப்பட்டது. மிகவும் சிறிய கோயில். கோயில் பூர்த்தியாக வில்லை. 

ஐராவதேசுவரர் கோயில்

3. முக்தீசுவரர் கோயில் :-
இது ஒரு பழைய பல்லவா லயம், வைகுண்டப் பெருமாள் கோயிலுக்கு அருகிலுள்ளது, இரயில் நிலையத்திற்குப்  போகும் பாதையில் மாதங்கேசுவரர் கோயிலுக்கு வடக்கிலுள்ளது, நந்திவர்மன் காலத்து கல்வெட்டு இங்கு ஒன்றுளது. இதன் பூர்வீகப் பெயர் தர்மமகாதேவி ஆலயம், தர்மமகாதேவி எனும் பல்லவ அரசியால் கட்டப்பட்டது போலும். சுமார் 1200 - வருடங்களுக்கு முற்பட்ட கட்டடம் ; சிலர் இதைக் கைலாச நாதர் கோயிலுக்கு முற்பட்டதென்று எண்ணுகின்றனர். கோயில் சிறியது. ஈசான தேவதை பூசித்த ஸ்தலம். 

முக்தீசுவரர் கோயில்


4. சுரகரீசுவரர் கோயில் :-

கோயிற் கட்டடத்தின் தரையமைப்பு, அக நாழிகையை (கருப்பக்கிருகத்தை)யும் அதன் முன்புறத்தில் சிறிய இடைகழியையும் உடையது. கருப்பக்கிருகத்தைச் சார்ந்தஇடைகழிக்கு இடைநாழிகை (அர்த்த மண்டபம்) என்பது பெயர். அகநாழிகை (கருப்பக்கிருகம்) பெரும்பாலும் சதுரமான அமைப்புடையது.  மிகச் சில, வட்ட வடிவமாக இருக்கும். காஞ்சிபுரத்துச் சுரகரீசுவரர் கோயிலின் தரையமைப்பு வட்டவடிமான அகநாழிகை கொண்டது (தமிழர் வளர்த்த அழகு கலைகள், மயிலை சீனி வேங்கடசாமி).

சுரகரீசுவரர் கோயில்  


"மாதங்கேசுவரர் கோயில்"  (மாதங்கம் = யானை; இங்கு ஐராவதம்); மற்றும்  "ஐராவதேசுவரர் கோயில்" -- மாதங்க+ஈசுவரர் = மாதங்ககேசுவரர் (வடமொழி புணர்ப்பு = அ  ஆ முன் இ ஈ வர ஓர் ஏ தோன்றும்) எனவே ஒரே ஊரில் மாதங்கேசுவரர், ஐராவதேசுவரர் கோயில் என இரு பழம் கோயில்களைக் காணமுடிகின்றது.  சிலப்பதிகாரத்தில் காவிரி பூம்பட்டினத்தில் இந்திரனின் ஐராவதம் என்கிற வெள்ளை யானையை மக்கள் வழிபட 'வெள்ளையானைக் கோட்டம்' இருந்துள்ளது (பார்க்க: "அமரர் தருக்கோட்டம், வெள்ளையானைக் கோட்டம்"- சிலப்பதிகாரம், கனாத்திறம் உரைத்த காதை, 9).    இவையன்றி,  முக்தீசுவரர் கோயில், சுரகரீசுவரர் கோயில் இவை எல்லாம்  கைலாச நாதர் கோயில், வைகுந்த பெருமாள் ஆலயம் போல  தொல்லியல் துறையினரின் பராமரிப்பில் உள்ளன.

________________________________________________________ 










நூ த லோ சு (நூ.த.லோக சுந்தரம்)
மயிலை
selvindls61@gmail.com
________________________________________________________  

Sunday, September 10, 2017

அந்தியூர்ப் பகுதியில் தொல்லியல் தடயங்கள்

-- திரு. துரை  சுந்தரம்,  கல்வெட்டு ஆராய்ச்சியாளர் கோவை.
 
முன்னுரை:
அண்மையில் ஜூன் 18-ஆம் நாள், திருப்பூர் மாவட்டம் அந்தியூர்ப் பகுதியில் தொல்லியல் தடயங்கள் சிலவற்றைக் காண ஒரு பயணம் மேற்கொண்டோம். நண்பர் தென்கொங்கு சதாசிவம் தாம் பார்த்திருந்த ஒரு வட்டெழுத்துக் கல்வெட்டைப் படிக்கும் முயற்சியாக என்னை அழைத்திருந்தார். கோவையிலிருந்து அவரும் நானும் புறப்பட்டு சத்தியமங்கலத்தில் வரலாற்று ஆய்வாளரான திரு. இராமசாமி அவர்களையும், வரலாற்று ஆர்வலர் ஃபவுசியா அவர்களையும் இணைத்துக்கொண்டு அந்தியூர் சென்றோம். அந்தியூரை அடுத்துள்ள தாமரைக்கரை என்னும் ஊரில் மேலும் ஒரு வரலாற்று ஆர்வலரான நந்தீசுவரனும் அவரது நண்பர் மாதேசுவரனும் எங்களுடன் இணைந்துகொண்டனர். அப்பயணத்தின் பகிர்வு இங்கே.

மலைப்பாதையில் பயணம்:
அந்தியூர்-பர்கூர் சாலையில் தொடங்கிய பயணம் சிறிது நேரம் வரை மலைப்பாதையில் நீடித்தது. மலைப்பாதைக்கே உரிய வளைவுச் சாலையும், இருபுறமும் பசுமைக் காடும், சத்தியமங்கலம் பகுதியின் பச்சை மடிப்புகளுடன் தெரிந்த மலை அடுக்குகளும் கண்ணுக்கும் உள்ளத்துக்கும் அழகு சேர்த்தன. எந்நேரமும் எதிர்கொள்ள வேண்டிவரும் யானைகளின் உலா ஒரு புறம் அச்சம் சேர்த்தது. இருப்பினும் அப்பகுதி மக்கள், இந்த நாள்களில் பகலில் இப்பகுதியில் யானைகளின் நடமாட்டம் இல்லை என உறுதியாகக் கூறவே அச்சம் ஒதுக்கிப் பயணம் தொடர்ந்தோம். அக்கூற்று மெய்யாயிற்று. போகும் வழியிலும் திரும்பும் வழியிலும் யானைகளை நாங்கள் சந்திக்கவேயில்லை.



வழியில் பசுமை

வறட்டுப்பாளையம் அணை:
போகும் வழியில், வறட்டுப்பாளையம் என்னும் பகுதியில் ஒரு சிறிய அழகான அணையினைக் காண நேர்ந்தது. இது போன்ற பயணங்களின்போதுதான் சிறு சிறு அணைகளின் இருப்பை அறியும் நிலை ஏற்படுகிறது. தமிழகத்தில் உள்ள பல்வேறு அணைகள், நீர்ப்பிடிப்புப் பகுதிகள், நீர்க்கால்கள் போன்றவற்றைப் பேணும்-மேம்படுத்தும் வழிவகைகளை நீர்மேலாண்மையில் வல்ல அறிஞர்கள், பொறியாளர்கள் ஆகியோரின் துணைகொண்டு அரசு என்னவெல்லாம் செய்ய இயலும் எனவொரு சிந்தனையும் எழுந்தது. 


வறட்டுப்பாளையம் அணை சில காட்சிகள்



தாமரைக்கரை:
வழியில் தாமரைக்கரை என்றொரு ஊர். பெயருக்கேற்றவாறு ஒரு தாமரைக் குளம் இருந்தது. இலைகளும் பூக்களும் நீர்ப்பரப்பில் படர்ந்து அழகாகக் காட்சியளித்தது.


தாமரைக்குளம்
 
மூங்கில் மரங்கள்:
தாமரைக்கரைக்கு அப்பால், பாதை முழுதும் இரு புறங்களிலும் ஓங்கி உயர்ந்த மூங்கில் மரங்கள் கண்கொள்ளாக் காட்சி.


மூங்கில் மரங்கள்


 

தேவர்மலை பந்தீசுவரர் கோயில்:
 

தேவர் மலை என்னும் ஊரில் உள்ள பந்தீசுவரர் கோயிலில் இருக்கும் ஒரு வட்டெழுத்துக் கல்வெட்டைக் காணும் இலக்கில், தேவர் மலையை அடைந்து கோயிலுக்குச் சென்றோம். ஊர், மலையின் மேல் அமைந்திருக்கவில்லை. சமவெளிப்பகுதிதான். கோயில், பெரியதொரு பரப்புடன் சுற்றுச் சுவருடன் பழமையானதொரு தோற்றத்துடன் கூடிய கற்றளியாகக் காட்சியளித்தது. திருப்பணி நடைபெற்றுக்கொண்டிருந்தது. கருவறையும் அதனையடுத்து அர்த்தமண்டபமும் இருந்தன. அர்த்தமண்டபத்திலும் ஒரு வாயில் காணப்பட்டது. ஜகதி, முப்பட்டைக்குமுதம் ஆகிய உறுப்புகளுடன் எளிய அதிட்டானத்தைக் கொண்டிருந்தது. "கருடகம்பம்"  என அழைக்கப்படும் ஒரு விளக்குக் கம்பமும், சிறியதொரு நந்தி மண்டபமும் உள்ளன. நந்தி மண்டபத்தில் இரு நந்திச் சிற்பங்கள் உள்ளன. அவற்றில் ஒன்று பழமைத் தோற்றத்தில் இருந்தது. அர்த்தமண்டபச் சுவரில் தேவ கோட்டம் ஒன்றும் காணப்பட்டது. தேவகோட்டத்தின் இரு புறங்களிலும் பாம்புப் புடைப்புச் சிற்பங்கள் உள்ளன. மற்றொரு சுவரில் ஆமைச் சிற்பம் உள்ளது. மதிற்சுவரின் ஒரு பகுதியில் உச்சியில் பழமையான திருவாசி போன்ற அமைப்பில் காணப்படும் வட்டக் கட்டுமானம் புலப்பட்டது.
 

நந்திமண்டபத்தில் இரு நந்திகள்

 
சுவரில் பாம்புப் புடைப்புச் சிற்பம்
 
 சுவரில் ஆமைச் சிற்பம்

கருவறைத் தோற்றம்
 

இறைவன்- பந்தீசுவரர்:
கோயிலில் எழுந்தருளியுள்ள இறைவன் பெயர் பந்தீசுவரர். இலிங்கத்திருமேனி. இப்பெயர் சற்றுப் புதுமையாக இருந்தது. இப்பகுதி தமிழகத்தின் பகுதியாக இருப்பினும் கருநாடகத்துடன் மிகுந்த தொடர்புடைய ஒரு பகுதி. கன்னட மொழி பேசும் மக்கள் போசளர் (ஹொய்சளர்), மைசூர் உடையார்  ஆகிய அரசர்களின் காலத்தில் புலம் பெயர்ந்தவர்களின் வழியினர் இருக்கும் பகுதியாகத் தெரிகிறது. கோயிலில் நாம் சந்தித்தவர்கள் தமிழ் கலந்த கன்னடம் பேசினர். கோயில், மேற்சொன்ன அரசர்கள் காலத்தில் கட்டப்பெற்றிருக்கக் கூடும். கல்வெட்டுச் சான்றுகளைத் தேடவேண்டும்.

வீரபத்திரர் வழிபாடு:
இலிங்கத்திருமேனி இருக்கும் கருவறைக்கு வெளியே, அர்த்தமண்டபத்தில் வீரபத்திரரின் சிற்பம் வழிபாட்டில் உள்ளது. வீரபத்திரர் வழிபாடு, கருநாடகத்தில் விசயநகரப் பேரரசின் காலத்திலிருந்து சிறப்பானதொரு இடத்தைப் பெற்றிருந்தது. வீரபத்திரருக்குத் தனிக்கோயில்கள் அமைக்கப்பட்டிருப்பதைக் காண்கிறோம். அவ்வகையில் இக்கோயிலிலும் வீரபத்திரர் வழிபாடு இருப்பதால் கன்னட அரசர்கள் காலத்தில் இக்கோயில் கட்டப்பெற்றிருக்கலாம் என்னும் கருத்து வலுப்பெறுகிறது. சத்தியமங்கலம் பகுதி கருநாடகத் தாக்கம் உள்ள பகுதி என்பதில் ஐயமில்லை. இரு கைகளுடன் காணப்படும் வீரபத்திரரின் வலக்கையில் தடித்த பெரிய வாளும், இடக்கையில் பெரிய வில்லும் உள்ளன. தலையில் இருப்பது கரண்ட மகுடம் எனத் தோன்றுகிறது. மார்புப் பகுதி, கை,கால்கள் ஆகிய பகுதிகளில் நிறைய அணிகலன்கள் உள்ளன. சிற்பத்தில் செதுக்கப்பட்டுள்ள அணிகளுக்குமேலே, மார்பில் ஆரங்களும், கால்களில் தண்டைகளும் அணிவித்திருக்கிறார்கள். கீழே பீடம், மேலே திருவாசி என முழு அளவில் வேலைப்பாட்டுடன் கற்சிற்பம் அழகாக அமைந்துள்ளது. அருகிலேயே, செப்புத்தகட்டினால் புடைப்புருவமாகச் செய்யப்பட்ட வீரபத்திரர் உருவங்களும் வைக்கப்பட்டுள்ளன. அவற்றில் வீரபத்திரருக்கு இரு கைகளுக்குமேல் காட்டப்பெற்றுள்ளன. இந்தச் செப்புருவங்களுக்கு அருகில் ஓர் ஆயுதத்தை வைத்திருக்கிறார்கள். ஒரு நீண்ட கோலுடன் ஒரு வளைதடியை (Boomerang) இணைத்ததுபோன்ற தோற்றத்தில் இந்த ஆயுதம் அமைந்துள்ளது.


வீரபத்திரர்

வீரபத்திரர்-செப்புருவம்- வளைதடி ஆயுதத்துடன்
 
வீரபத்திரரும் “சதி”யும்:
தட்சன் தான் நடத்திய அசுவமேத வேள்விக்குச் சிவனை அழையாதிருந்தும் சக்தி, வேள்விக்குச் சென்றதும், தட்சன் சக்தியை இழிவுபடுத்தியதும், அதன் விளைவாகச் சக்தி தன்னுள்ளிருக்கும் "யோகாக்னி" என்னும் நெருப்பில் தன்னை மாய்த்துக் கொண்டதும், சிவன் சீற்றமுற்று தட்சயாகத்தை அழிப்பதற்காக வீரபத்திரரை உருவாக்கியதும் பெரும்பாலும் அனைவரும் அறிந்த தொன்மக்கதை. இக்கதையில் தட்சனின் மகளான சக்தியைச் சதி என்னும் பெயரால் குறிப்பது கருதத்தக்கது. சதி தன்னைத் தீயில் மாய்த்துக்கொள்வதாலேயே உடன் கட்டையேறும் (தீப்பாய்ந்து மாயும்) சமுதாய வழக்கத்துக்குச் “சதி”  என்னும் பெயர் அமைந்தது போலும். வீரபத்திரர் முக்கண்ணுடைய சீற்றக்கடவுள். மீசையுடன் நிறைய அணிகலன்களுடன் காணப்படும் தோற்றமுள்ளவர்.


ஹம்பியில் அகழ்வைப்பகத்தில் - வீரபத்திரர் சிலை
 

வீரபத்திரர் - மற்றுமொரு அழகான சிற்பம்
 

கல்வெட்டும் செய்தியும்:
கோயிலின் ஒரு பக்கச் சுவரின் தேவகோட்டத்துக்குக் கீழே தரையில் ஒரு பலகைக் கல்லில் கல்வெட்டு காணப்படுகிறது. தரைக்குமேல் ஆறு வரிகள் தெரியும்படியுள்ள ஒரு கல்வெட்டு. ஆறு வரிகளும் ஐந்து நேர்கோடுகளுக்கிடையில் எழுதப்பட்டுள்ளன. கோவையில் உள்ள இராசகேசரிக் கல்வெட்டிலும், ஆலத்தூர் சமணக்கோயிலில் இருக்கும் திருக்களிற்றுப்படிக் கல்வெட்டிலும் இது போலவே கோடுகளுக்கிடையில் எழுத்து வரிகள் பொறிக்கப்பட்டுள்ளதைக் குறிப்பிடலாம். தரைக்குக் கீழுள்ள கல்லின் பகுதியிலும் எழுத்துகள் இருக்கக் கூடும். கோயில் திருப்பணி நிறைவுற்றதும் முழுக்கல்லையே வெளியே எடுத்து வைப்பதாகக் கோயிலார் கூறினர். தரைக்கு மேலே இருக்கும் எழுத்துகளை முழுமையாகப் படிக்க இயலவில்லை. ”ஸ்ரீ”  என்னும் எழுத்தோடு  தொடங்கும் கல்வெட்டில் ”அருளவிட்டார்”,   “பட்டாரகனுக்கு”   என ஓரிரு தொடர்கள் மட்டுமே படிக்க இயன்றது. கல்வெட்டின் செய்தியும், கல்வெட்டின் காலமும் இன்னதெனத் தெரியவில்லை. முழுக் கல்லையும் தோண்டியெடுத்த பின்னர் கல்வெட்டு மீளாய்வுக்கு உட்படுத்தப்படவேண்டும்.


வட்டெழுத்துக் கல்வெட்டு

தாமரைக்கரையில் நடுகற்சிற்பங்கள்:
தாமரைக் கரை. வனச்சரக அலுவலகம் உள்ள ஊர். ஊருக்கு வெளியே, ஒரு காலத்தில் பசுமையான விளை நிலங்களாயிருந்த ஒரு பகுதி. தற்போது “பார்த்தீனியம்”  செடிகள் கண்ணுக்கெட்டிய தொலைவு புதர்க்காடாய் மண்டிக்கிடந்தன. அவற்றுக்கிடையில் ஒரு நடைப்பயணம். மூன்று நடுகற்சிற்பங்கள் ஒரே இடத்தில் காணப்பட்டன. மூன்றுமே அடுக்கு நிலை நடுகற்கள். இப்பகுதி கன்னட நாட்டின் சாயலைக்கொண்டுள்ளது என்பதற்கு இந்த நடுகற்களே சான்று. மூன்று அடுக்குகளில் புடைப்புச் சிற்பங்களைக்கொண்டுள்ள நடுகற்கள் கருநாடகப் பாணியைச் சேர்ந்தவை. தமிழகப்பாணியில் இவ்வாறு இல்லை. முதல் (கீழ்) அடுக்கில் நடுகல் யாருக்காக எடுக்கப்பட்டுள்ளதோ அந்த வீரனின் சிற்பமும்,  இரண்டாம் அடுக்கில் வீரன் மேலுலகம் செல்கின்ற காட்சியும், மூன்றாவது அடுக்கில் வீரன் மேலுலகம் சென்றுவிட்டதைக்குறிக்கும் வகையில் சிவலிங்கமும் நந்தியும் வடிக்கப்பட்டிருக்கும்.

முதல் நடுகல்:
இங்கே, முதல் நடுகல் ஒரு புலிகுத்திக்கல். முதல் அடுக்கில் கால்நடைகளைக் காக்கும் பணியில் புலியுடன் போராடும் வீரனின் சிற்பம். இரண்டாம் அடுக்கில், தேவமகளிரின் உருவங்கள். வீரனை அவர்கள் மேலுலகத்துக்கு அழைத்துச் செல்வதன் குறியீடு. மூன்றாவது அடுக்கில் சிவலிங்கமும் நந்தியும்.



 இரண்டாம் நடுகல்:
இரண்டாம் நடுகல்லில் முதல் அடுக்கில் வீரன் ஒருவன் காளையின் கொம்பைப் பிடித்துள்ளதுபோல் சிற்பம். இது காளையுடன் போரிடுவதைக் குறிக்க வாய்ப்பில்லை. மாடுபிடிச் சண்டை என்னும் தொறுப்பூசலில் வீரன் ஈடுபட்டதைக் குறிக்கலாம். இரண்டாம் அடுக்கில் தேவமகளிர். மூன்றாம் அடுக்கில் மேலுலகம் சென்றுவிட்ட வீரனே சிவலிங்கத்தை வழிபடும் காட்சி. வீரனின் வலமும் இடமும், நிலவும் கதிரும் பொறிக்கப்பட்டுள்ளன. வழக்கமாகக் கல்வெட்டுகளில் காணப்பெறும் “சந்திராதித்தவரை”  என்னும் தொடரின் குறியீடு.



மூன்றாம் நடுகல்:
மூன்றாம் நடுகல்லில் முதல் அடுக்கில் பெண் ஒருத்தி, புலியுடன் சண்டையிடும் காட்சி. பெண்ணுக்கு எடுத்த அரிதான புலிகுத்திக் கல். இரண்டாம் அடுக்கில் தேவ மகளிர். மூன்றாம் அடுக்கில் சிவலிங்கமும் நந்தியும்.


அந்தியூர்-சிவன் கோயில்
  
அந்தியூரில் உள்ள சிவன் கோயிலில் இறைவன் செல்லீசுவரர், இறைவி செல்லீசுவரி. கருவறை, அர்த்தமண்டபம், முன்மண்டபம் ஆகிய அமைப்புகளுடன் உள்ள கோயில். வேசர விமானம் (வட்ட வடிவில் உள்ளது). அதிட்டானப்பகுதியில் ஜகதி என்னும் உறுப்பு தரைக்குக் கீழ் மறைந்துள்ளது. அதனையடுத்து முப்பட்டைக் குமுதம் உள்ளது. குமுதத்தையடுத்து ஒரு கண்டம், ஒரு பட்டிகை, மீண்டும் ஒரு கண்டம், இறுதியில் தாமரை இதழ்முனை கொண்ட வேதி என்னும் உறுப்புகளோடு பாதபந்த அதிட்டானம் என்னும் வகையில் அதிட்டானம் அமைந்துள்ளது. சுவர்களில் அழகான தேவகோட்டமும், தேவகோட்டத்துக்கு இருபுறங்களிலும் அழகான தூண்களும் அமைந்துள்ளன. சுவர்ப்பகுதியின் இறுதியில் கர்ணகூடுகளும், அவற்றுக்கு மேலே யாளி வரிசையுடன் கற்றளியின் ”பிரஸ்தரம்”  என்னும் உறுப்பு முடிவுறுகிறது. அதற்குமேல் செங்கல், சுதை ஆகியவற்றாலான கிரீவம், சிகரம், கலசம் ஆகிய விமான உறுப்புகள் உள்ளன.

தேவகோட்டமும் சுவர்த்தூண்களும்
 
கர்ணகூடுகளும்-யாளிவரிசையும்
 
கல்வெட்டுகள்:
இக்கோயிலில் மூன்று கல்வெட்டுகள் பதிவாகியுள்ளன. இரு கல்வெட்டுகள், கொங்குப்பாண்டியன் வீரபாண்டியனுடைய காலத்தைச் சேர்ந்தவை. மூன்றாவது உம்மத்தூர் அரசர் வீரநஞ்சராயர் காலத்தது.

முதல் கல்வெட்டு-கண்மாளர்க்கு உரிமைகள்:
இக்கல்வெட்டு கொங்குப் பாண்டிய அரசன் வீரபாண்டியனின் பதினைந்தாம் ஆட்சியாண்டில் பொறிக்கப்பட்டது. காலம் கி.பி. 1280. வழக்கமாகக் கொடைகளைப் பற்றிப் பேசும் கல்வெட்டாக அமையாமல், 13-ஆம் நூற்றாண்டில் கொங்கு நாட்டில், வட கொங்கில் நிலவிய சமுதாயச் சூழலை எடுத்துக்காட்டும் வண்ணம் அமைந்திருப்பது இக்கல்வெட்டின் சிறப்பாகும். சில சமுதாயத்தினருக்குச் சில உரிமைகள் மறுக்கப்பட்டிருந்தன. அவ்வாறு உரிமைகள் மறுக்கப்பட்ட ஒரு சமுதாயத்தினர்தாம் கண்மாளர்கள். கம்மாளர், பஞ்சகம்மாளர் என்று தற்போது அழைக்கப்படும் இச்சமுதாயத்தினர்க்குக் காலுக்குச் செருப்பு அணிந்துகொள்ளும் உரிமையில்லை. தம்முடைய வீடுகளுக்குக் காரை (சாந்து) பூசிக்கொள்ள உரிமையில்லை. தம் வீடுகளில் நடைபெறும் நன்மை தீமை நிகழ்வுகளின்போது சங்கு ஊதவும், பேரிகை கொட்டுவித்துக் கொள்ளவும் உரிமையில்லை. இந்த உரிமைகளை வழங்கி அரசன் நேரடியாக வாய்மொழி ஆணை பிறப்பிக்கிறான். உடன், ஆணை ஓலையில் எழுதப்படுகிறது. அரசன் நேரடியாக ஆணை பிறப்பித்தல் கல்வெட்டுகளில் காணப்பெறும் சில சொற்றொடர்கள் வாயிலாக உணர்த்தப்பெறும். “நாம்”,  “நம்மோலை”,  “சொன்னோம்”   போன்றவை அவை. இக்கல்வெட்டின் படிகள் ஒரே நேரத்தில் பேரூர், குடிமங்கலம், கரூர், கடத்தூர், மொடக்கூர், பாரியூர், அவினாசி ஆகிய ஊர்களிலும் உள்ளன என்பது மேலும் ஒரு சிறப்பு. இவ்வாறு பல ஊர்களின் கோயில்களிலும் கல்வெட்டுகளில் இந்த ஆணை பொறிக்கப்பட்டதனின்றும், வடகொங்கைச் சேர்ந்த வடகரை நாட்டில் இருந்த கண்மாளர்கள், தங்கள் உரிமைக்காக அரசனிடம் போராடி முறையிட்டு உரிமையைப் பெற்றார்கள் எனக் கருதவேண்டியுள்ளது. 


கண்மாளர் உரிமை - “பேரிகையுள்ளிட்ட” சொற்றொடர்

கல்வெட்டின் பாடம்:

1      ஸ்வஸ்திஸ்ரீ த்ரிபுவனச் சக்ரவத்தி   கோனேரின்மை கொண்டான்
       வடகொங்கில் வடகரைனாட்டில் கண்மாளற்கு    பதினஞ்சாவது
       தங்களுக்கு நன்மை தின்மைக்கு இரட்டைச்   சங்கும் ஊதி    
       பேரிகையுள்ளிட்டனவுங் கொட்டுவித்துக் கொ

2      ள்ளவும் தாங்க(ள்) புறப்பட வேண்டுமிடங்களுக்கு (பா)தரக்ஷை
       கோத்துக்கொள்ளவும்  தங்கள் வீடுகள் சாந்திட்டுக்கொள்ளவும்
       சொன்னோம் இப்படிக்கு நம்மோலை பிடிபாடாகக்கொண்டு
       சந்த்ராதித்யவரை செல்வதாக தங்களுக்கு வேண்டும்மிடங்க

3      ளிலே கல்லிலும் செம்பிலும் பொறித்துக் கொள்ளுவாராகவும்


இரண்டாம் கல்வெட்டு-சந்தியா தீபம் கொடை:
இக்கல்வெட்டு கொங்குப் பாண்டிய அரசன் வீரபாண்டியனின் பதினொன்றாம் ஆட்சியாண்டில் பொறிக்கப்பட்டது. காலம் கி.பி. 1276.  சந்தியா தீபம் எரிப்பதற்காகப் பத்துப் பணம் கொடையாக அளிக்கப்பட்டதைக் கல்வெட்டு தெரிவிக்கிறது. கல்வெட்டில் அந்தியூர் வடகரை நாட்டுப்பிரிவில் இருந்தது என்னும் குறிப்புள்ளது. மேலும், நரம்பர் என்னும் சமூகத்தினர் இருந்த செய்தியும் உள்ளது. இந்த நரம்பர்களில் நாட்டுக் காமிண்டன் மற்றும்  காமிண்டன் பதவியிலிருந்த இருவர் கொடையளித்துள்ளனர்.

மூன்றாம் கல்வெட்டு-சமாதிக்கு நிலம் கொடை:
இக்கல்வெட்டு உம்மத்தூர் அரசர் வீரநஞ்சராயர் காலத்தது. காலம் கி.பி. 1500 ரௌத்திரி வருடம். பொன்னாங்கட்டியார் வேங்கடநாதர் என்பவருக்குச் சமாதியிட நிலம் வாங்கிச் சமாதி எழுப்பி, அந்நிலத்தைச் செல்லீசுவரர் கோயிலுக்குக் கொடையாக அளித்த செய்தியைக் கல்வெட்டு சொல்கிறது. சமாதியானதைக் கல்வெட்டு “யோகம் ஆகையில்” எனக்குறிப்பிடுகிறது.



கல்வெட்டில்  “யோகம் ஆகையில்”   என்னும் தொடர்

கல்வெட்டுகளின் நிலை:
கல்வெட்டுகளின் இன்றைய நிலை நமக்கு அளிப்பது வருத்தமே. ஒரு கல்வெட்டுகூட முழுதும் படிக்கும் வகையில் இல்லை. எழுத்துகளின் மீது பல ஆண்டுகளாகக் காவி வண்ணம் பூசப்பட்டதால் எழுத்துகள் மறைந்துவிட்டன. சுதையும் செங்கல்லும் கொண்டுள்ள கட்டுமானத்தில் வெள்ளைச் சுண்ணமோ காவிச் சுண்ணமோ பூசுதல் வழக்கம். கல் கட்டுமானத்தின்மீது எவ்விதப்பூச்சும் பூசாமல் விட்டுவைத்தலே அதன் மெய்யான அழகையும், சிற்பச் சிறப்புகளையும், கல்வெட்டுகளின் முழுமையையும் எடுத்துக்காட்டவல்லது. ஆனால், பல கோயில்களில் இந்த வழிமுறை பின்பற்றப்படுவதில்லை. கண்மாளர் கல்வெட்டினை நூலில் கண்டதோடு சரி. நேரில் படித்து மகிழ இயலவில்லை. ஓரிரு சொற்கள் பார்வையில் பட்டன. மகாபாரதக் கதையில், வனவாசத்தின்போது கண்ணனுக்குச் சோறு கிடைக்கவில்லை; சோற்றுப்பருக்கை மட்டுமே கிடைத்தது என்பதுபோல.

அந்தியூரில் ஒரு வீரபத்திரர் கோயில்:

சிவன் கோயிலுக்கருகிலேயே ஒரு வீரபத்திரர் கோயில் காணப்பட்டது. வீரபத்திரர் வழிபாடு இப்பகுதியில் இருந்துள்ளமை பற்றிய சான்றினை  முன்னரே தேவர்மலைக் கோயிலில் கண்டிருக்கிறோம். அந்தியூரில் ஒரு தனிக்கோயிலே காணப்பட்டது. எளிமையான கற்றளி. கருவறை, அர்த்தமண்டபம் ஆகியவற்றில் சுவர்ப்பகுதியில் அரைத்தூண்கள் உள்ளன. கருவறை விமானம் சற்றே மாறுபட்டிருந்தது. வட்ட வடிவிலான வேசர விமானத்துடன் சாலை அமைப்பும் கலந்த ஒரு கலவையான தோற்றம். அறநிலையத்துறையில் பணியாற்றும் திரு. தணிகாசலம் என்பவர்-கோயில்களின் பழமை, வரலாறு பற்றிய ஆர்வமுள்ளவர்- புறக்கணிக்கப்பட்ட இக்கோயிலை முயற்சியெடுத்துப் பேணிவருகிறார்.


வீரபத்திரர் கோயில் - அந்தியூர்
  
வீரபத்திரர் கோயில் -  மற்றொரு தோற்றம்

 
வீரபத்திரர் -  மூலவர்
 

நடுகல் சிற்பம்:
மாரியம்மன் கோயில் மண்டபம் ஒன்றை இடித்ததனால் கிடைத்த கற்றூண்களைச் சிவன் கோயிலின் முன்புறத்துள்ள திறந்த வெளியில் குவித்து வைத்திருக்கிறார்கள். இந்தக் குவியலுக்கிடையில் ஒரு வீரனின் நடுகல் சிற்பமும் காணப்பட்டது.

 
நடுகல் சிற்பம் -  கேட்பாரற்ற நிலையில்
 
தொல்பழங்காலக் கல்திட்டையும் இராஜகம்பளத்தாரின் மாலக்கோயிலும்:
அந்தியூர்-சத்தி சாலையில், அந்தியூரை அடுத்துள்ள தோப்பூரில் சாலைக்கருகிலேயே ஒரு மாலக்கோயில் காணப்பட்டது. மாலக்கோயிலின் இந்தப்பதிவு நிகழாமலே போயிருக்கும். ஏனெனில், நாங்கள் பயணம் சென்ற “கார்” இதைக்கடந்து சென்றுவிட்ட நிலையில், குவியலாக நின்ற கல் தூண்கள் நொடிப்பொழுதில் வரலாற்று ஆர்வலர் ஃபவுசியா அவர்களின் கண்களில்  பட்டுவிடவே நாங்கள் வண்டியைப் பின்னுக்குக் கொண்டுவந்து பார்க்க நேரிட்டது. ஈரோடு மாவட்டப்பகுதியில் நாயக்கர் இனத்தார், இறந்துபோன தம் உறவினர் நினைவைப் போற்றும் வகையில் ஒரு குறிப்பிட்ட இடத்தில் நினைவுக்கல எழுப்பி வழிபடுகிறார்கள் (இறந்தவர்களைப் புதைத்த அல்லது எரியூட்டிய இடம் வேறு; நினைவுக்கல் எழுப்புகின்ற இடம் வேறு). இந்த இடம் மாலக்கோயில் என்று அழைக்கப்படுகிறது. முன்னர் ஒருமுறை, பவானி வட்டத்தில் கள ஆய்வுக்குச் சென்றபோது, சின்னப்புலியூர் என்னும் சிற்றூரில் இத்தகைய மாலக்கோயிலைப் பார்த்த நினைவு வந்தது (அதன் ஒளிப்படம் கீழே காண்க). தோப்பூரில், நாம் பார்த்த மாலக்கோயில் இராஜகம்பளத்தார் குலத்தவர்க்குரியது. மிகப்பெரியதொரு பரப்பில் நூற்றுக்கணக்கான நினைவுக்கற்கள். இதில் உள்ள சிறப்பு என்னவெனில், இந்த மாலக்கோயிலை, இங்கே முன்னரே இருந்ததொல்பழங்காலக் கல்திட்டையொன்றைச் (DOLMEN) சுற்றி அமைத்திருக்கிறார்கள். பெருங்கற்கால  நினைவுச் சின்னம் இருப்பது தெரியாமலேயே, அந்த மரபைப் பேணும் வகையில் மாலக்கோயிலை அமைத்திருப்பது தற்செயல் என்றாலும் பொருத்தமான ஒன்றே. பழங்காலத்து எளிய கருங்கற்களும், புதிய பளபளப்பூட்டிய தற்காலத்துக் கருங்கற்களும் கலந்து காணப்பட்ட நினைவுக்கற்களின் இடையில் எழுத்துப் பொறிக்கப்பட்ட ஒரு கல் பார்வையைக் கவர்ந்தது. உடன் கொண்டுசென்ற மைதா மாவினை அக்கல்மீது பூசியபின்னர் எழுத்துகள் தெளிவாகத் தெரிந்தன.



மாலக்கோயில் - பின்புலத்தில் பெருங்கற்காலக் கல்திட்டை

மாலக்கோயில்
 
பவானி வட்டம் - சின்னப்புலியூரில் ஒரு  மாலக்கோயில்
மாலக்கோயிலில் ஒரு கல்வெட்டு
எழுத்துகள் புலப்படா நிலையில்
    

கல்வெட்டு எழுத்துகள் காணும் நிலையில்
 

கல்வெட்டின் பாடம்:

1  சாஷனம் க
2  ல் போட்டது
3  மல்லக்காள்
4  1904  வ
5  ருஷம் மா
6  ர்கழி மீ
7  27 உ மஞ்
8  ஞ்சள் நாயக்
9  கனூர் சூர
10 நாயக்கன்
11 மகன் பட்
12 டகார் கஞ்
13 ச நாயக்க
14 ன் கல்


முடிவுரை:
அந்தியூரை மையப்புள்ளியாகக் கொண்டு சுற்றியுள்ள பகுதிகளில், நாங்கள் கேள்விப்பட்ட சில செய்திகளின் அடிப்படையில், நாங்கள் மேற்கொண்ட தொல்லியல் தடயங்களின் தேடல் பயணம் எங்களுக்கு மிகுந்த நிறைவைத் தந்தது என்பதில் சிறிதும் ஐயமில்லை. கொங்குப்பகுதியின் தொன்மைத் தடயங்களை இயன்றவரை வெளிக்கொணரும் எங்கள் விருப்பமும் முயற்சியும் தொடர்கின்றன.



___________________________________________________________
  

து.சுந்தரம்
கல்வெட்டு ஆராய்ச்சியாளர் கோவை.
doraisundaram18@gmail.com
அலை பேசி : 9444939156
___________________________________________________________